پیتزای زعفرانی

420-240

نقد و بررسی کتاب آریو برزن

از سری کتاب‌های پی‌نمای مجموعۀ سرداران نامی ایران

1

دوشنبه ۱۴ اسفند، کتابخانۀ علامه دهخدا در پارک ارکیدۀ تهران میزبان پسران پایۀ پنجم دبستان خداقلی بود.

سعید رزاقی، تصویرگر کمیک‌ و سید مسعود صفوی، پویانما و تصویرگر مجموعۀ شکرستان مهمان این برنامه بودند.

در ابتدا، پس از اینکه دو دانش‌آموز کتاب‌های هر کدام از مهمان‌ها را معرفی کردند، آقای رزاقی و آقای صفوی توضیحاتی در خصوص حرفۀ خود بیان کردند.

سعید رزاقی تعریف جامعی از این هنر برای بچه‌ها داشت و اینکه در امریکا به کامیک معرف است و در ژاپن به مانگا. در روسیه بابِل و در کشورهای فرانسوی مثل فرانسه و بلژیک باند دسینه. ما، در ایران، عنوان پی‌نما را برای آن انتخاب کردیم و از راه‌های انتقال فرهنگ در هر کشور به بچه‌ها همین کمیک است. مثلاً سامورایی‌ها پهلوانان ژاپنی بودند و تأثیر فرهنگشان را امروز در مانگاها می‌بینیم. ما هم باید ارزش‌های فرهنگی خودمان را در آثارمان نشان دهیم؛ ارزش‌های ملی و مذهبی‌ای مثل جوانمردی، دفاع از وطن، احترام به بزرگتر، شجاعت و…

تصویرگر کتاب آریو برزن همگونی کمیک با فرهنگ بومی ایران را به یک پیتزا با طعم زعفران تشبیه کرد. چیزی که باید برای ذائقۀ مخاطب ایرانی تولید شود. «پی‌نما» یعنی پی‌در‌پی بودن تصاویر، وقتی نگاه از کادر قبلی به کادر بعدی لیز می‌خورد. این واژه شبیه واژۀ «سینما» است و در واقع خیلی شبیه به آن! اگر سینما را دوست داشته باشید پی‌نما را هم دوست خواهید داشت. در تاریخ‌مان نیز می‌توانیم ردپای آن را در نقاشی‌های قهوه‌خانه‌ای و عاشورایی پیدا کنیم.

وقتی خوابتان می‌آید، یا خسته‌اید، یا حوصله ندارید انیمیشن نبینید! پی‌نما نخوانید! لذتش از بین می‌رود. برای لذت بردن تمرکز لازم است.

سید مسعود صفوی کلامش را با این سوال از بچه‌ها شروع کرد که: کدام یک از شما به سینما علاقه دارد؟ به انیمیشن و گیم چطور؟ حالا چه کسانی دوست دارند اینها را تولید کنند؟ می‌دانید زیربنای همۀ اینها کمیک است؟ چون پشت سر هم بودن تصویر برای قصه لازم است. حتی اگر تمایل به ساخت اینها نداشته باشید اما بخواهید خوب ببینید و بفهمیدشان باید کمیک‌خوان خوبی بشوید!

آقای صفوی بعضی ازمراحل ساخت انیمیشن یا پونمایی را برای بچه‌ها توضیح دادند. همینطور در مورد افکت‌های تصویری، تفاوت جلوه‌های ویژۀ صحنه‌ای یا دیجیتال، لیپ سینک یا حرکت لب‌های کاراکترها و… که برای بچه‌ها بسیار جالب بود.

از نکات مهم این نشست تاکید ویژه روی قصه‌ها بود. اینکه انتخاب قصه پیچیده‌ترین بخش کار است و هر قصه‌ای جانِ تبدیل شدن به تصویر را ندارد. هر چیزی که به کلمه می‌آید نمی‌توان تصویر از آن بیرون کشید. فرایند پیچیده‌ای در هنرمند رخ می‌دهد تا کلمه را به تصویر تبدیل کند.

در آخر برنامه مجری و بچه‌ها سؤالات خودشان را از مهمان‌ها پرسیدند که به برخی از آنها در اینجا اشاره می‌کنیم:

– اگر بخواهیم وارد این کار بشویم چه باید بکنیم؟

رزاقی: کمیک، فیلم، موسیقی و… اینها قالب‌های هنری هستند. اگر احساستان را باور کنید و هر اثر هنری را با دقت ببینید یا گوش کنید آن وقت احساستان رشد کرده و خود به خود راهش را پیدا می‌کند و هر کس سراغ یک کار می‌رود. مهم است که احساس کودکی‌تان را با بزرگ شدن از دست ندهید. با دقت به هنرها توجه کنید و با بی‌میلی سراغ هیچ هنری نروید.

صفوی: پیشنهاد می‌کنم گروه درست کنید. دونفره یا بیشتر. خودتان قصه بسازید یا انتخاب کنید و نقاشی‌اش را بکشید.

– کمیک چه تاثیری در ترغیب بچه‌ها به کتاب خواندن دارد؟

صفوی: سرانۀ کتاب‌خواندن در اغلب کشورها بر اساس فروش کمیک سنجیده می‌شود. حتی موضوعات علمی یا تاریخی هم با کمیک آموزش داده می‌شوند.

– هدف شما از کار کمیک چیست؟

رزاقی: می‌خواهم عشق و علاقه‌ام را با شما قسمت کنم!

 در انتها یکی از بچه‌ها از آقای رزاقی پرسید که الگوی شما در این کار چه کسی است؟

جواب کوتاه بود و بی‌درنگ؛ صادق صندوقی.

2 3

شیرین محرابیان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *